Plattegrond

Het werk van Ahrend gaat over de dialoog tussen archeologie, architectuur en de sculptuur. Zijn beelden refereren expliciet aan vroegmenselijke bouwsporen. Waarvan recente ontdekkingen zichtbaar gemaakt door klimaatgerelateerde crop-marks en geavanceerde registratie-technieken de gelaagdheid van het landschap als archief benadrukken.

Ahrend vertaalt plattegronden van de oudste kerken ter wereld naar sculpturen, waarbij zijn materiaalkeuze een echo vormt van historische bouwpraktijken. Hij is gefascineerd door ‘vergane perfectie’ en geërodeerde symboliek. De door Ahrend in de jaren 80 ontworpen plattegrond, gecentreerd rond een gespiegelde vaas, functioneert als een universeel schema voor een beeld. Zo onderzoekt hij de dubbelzinnigheid van de oorsprong: zijn de oudste plattegronden menselijk of archetypisch? De toeschouwer wordt uitgedaagd om onder de plattegrond te kijken. Archaïsche vormen worden opnieuw geïnterpreteerd.